با پنجه های داغش

             گلویم را می فشارد

                             دست و پا می زنم

                                            برای خلاص شدن

                                                               گرد و خاک

 بلند می شود

           عابری که عصایش

                             عرضِ گام هایش را

                                                 مین می جویَد

دستمالش را

               از روی سر 

                        می آورد مقابل بینی اش

                                         گرد و خاک ، کم کم

                                                      می نشیند جای دیگر

حس گرهای عصا

                    که به من بر می خورد

آلارم می زند :

                  یعنی ، مین ، خنثی شده

                              عابر ، دستمالش را بر می گرداند

                                                                 روی سرش

 شعری از سال های گذشته :

درونِ كوچه از شلاقِ گرم آساي خورشيدي

كه از اقصي نقاط عرش مي بارد

و هر جنبنده اي را محو مي سازد

يكي از ساكنين دائم كوچه

از آن تيرِ عمودِ برق مي پرسد :

كه سايه شاخه اي چند است ؟

                                              يكي آن سوي مي خندد …

خورشید

              به خیابان های تهران

                             که خیره می گردد ،

                                         هوای جنوب

                                             کمی تا قسمتی

                                                             خنک می شود

با این حساب

              بعید نیست

                        که زمستان

                                      برف هم

                                                  ببارد

پس از مدت ها ، یک غزل :

برپا شده  امروز ، چه گردابِ عجیبی

دریا  چه ستم کرد ، به صیادِ نجیبی

در تور  نهنگ آمده صیادِ نگون بخت !

بُگریز اگر با چَمِ این کار ، غریبی

در پشتِ تو فریاد زند شعله ی فانوس

سنگینیِ این تور ، تو را داده فریبی

این طعمه تو را تور کند ، گر نکِشی پس

این نکته شنو از سخنِ مردِ ادیبی

آن شیر که گفتند تو را ، شیرِ دگر بود

اینجا نبُوَد شیر به جز ، ظرفِ حلیبی

فرزندِ خدا هم که تو را نام گذارند

جایی نبرندَت به جز ، روی صلیبی

 خبر همایش شعر پایتخت پنجره ها

راستش قصد نداشتم که به این زودی پست جدید بنویسم ولی یه اتفاق غیر منتظره به این پست حالت اورژانسی داد .

گاهی وقت ها با خودم فکر می کردم چرا خدا خودشو از دید ما پنهون می کنه ؟ حالا فهمیدم که ظرفیت ما خیلی پایینه فقط ادای آدمای با ظرفیت و در میاریم .

گاهی وقت ها فکر می کردم که شمال - جنوب - غرب و شرق فقط تقسیمات جغرافیایی هستند . اما الان فهمیدم که نه خیر تقسیم بندی ظرفیت ها و معرفت ها هم هستند .

گاهی وقت ها فکر می کردم برای اینکه کسی رو بزرگ نشون بدی  - عیبی نداره اگر کمی خودتو کوچیک کنی . اما الان فهمیدم که این اشتباهه - خیلی که خاطرش پیشت عزیز باشه بهتره کمکش کنی که بزرگ بشه . چون هر چقدر کوچیک بشی بازهم بزرگتر از ظرفیتش هستی .

گاهی وقت ها فکر می کردم کسی که توی یه شهر بزرگ زندگی می کنه چیزهای بزرگتری هم یاد می گیره . اما الان فهمیدم که این هم اشتباهه - برای یاد گیری - چشم فقط یکی از الزاماته ولی ظرفیت شرط اوله که ربطی به بزرگی و کوچیکی محل رشد نداره .

گاهی وقت ها فک . . . ول کن چرا دارم وقت شما عزیزا رو میگیرم .

اینا رو برای اون قناری می گم که تا دیروز هر چه اصرار می کردیم - صداش تا نوک منقارش هم نمی رسید اما امروز فریاد اعتراضش گوش کر و باز می کنه . کاش میدونستم اعتراض به چی .

میگفت ما در مقام قضاوت نیستیم - اما نشسته برا خودش بریده و دوخته و پوشیده .

اما قسمتی از یک شعر به همین مناسبت :

تمام شعرهای شهریورم را

                            دور خواهم ریخت

                                               .....

                                                       .....

                                   مرداد این جسارت را به من داده

بگذار

                پاییز

                                فصل دل تنگی باشد

                                                      بهار 

                                                       اشاره ای   بیش نیست . . .