آريوبرزن : سردار بزرگ ايران است  که با شهامتي در خور ستايش و ماندگار ، لشگر ايران را تا آخرين لحظه در برابر ارتش اسکندر مقدونی نگهداشت و مقاومت نمود و جان سپرد و حماسه اي در تاریخ ایران از خود برجای گذاشت .

گونه های اساطیرِ این سرزمین

به سرخی می زنند

از غروبِ رنگینِ تو                                                      

که طلوعِ هزاران خورشید را

از پسِ قامتِ کوهستانی که هنوز

به احترامت پابرجاست

نوید می داد  ، ،

خون تو سردار !

طعمِ تلخ حقارت را

شیرین کرد

یعنی

(هنر نزدِ ایرانیان است و بس)

بیست و چند قرن می گذرد

ولی هنوز

مادران این سرزمین

فرزندان خود را به نام تو نمی خوانند ،

هرگز ، تندیسی هم  به یاد تو بر پا نشد

هرچند ، ماندند

نام هایی که بر شرافت این ملت تاختند

ولی من

شعری برای تو می نویسم

تا زمزمه کند

 در گوش فرزندم

                        که :   غبار رزمِ تو

                                               شش های سرزمینم را

                                                                       زنده کرد                                                                                 

راستش از اون روزِ اوّل که بهم دادیش ، وضعِ خوبی نداشت ، هنوز دهنش بو شیر می داد که فکر می کرد شیر شده ، نعره می کشید .

وقتی هم یه آهو یا غزال یا نمی دونم پرستو ، پروانه یا چیزی تو همین مایه ها می دید ، چیزِ دیگه ای رو  نمی دید .

یادمِ یه روز یکی از همینا که ادعا می کنن از قوم و خویشاتن و خلاصه تعصبتو بدجوری دارن ، بهش گفت : اگه آدم نشه ، بعداً یه سیخ می کنن یه جاییش .

اونم انگشت شصتشو با فاصله ی تقریباً نیم متر گرفت جلو بینیش .

حالا پشتش از کی و از چی گرمِ من که نمی دونم ، فقط اینو می دونم که تمومِ بهونه ش تویی ، شایدم این کارا رو می کنه تا توجه تو را به خودش جلب کنه ، خلاصه می ترسم براش حرف در بیارن ، جدی می گم ، اوضاع خیلی بهم ریخته ست .

چند روزِ پیش ، یکی از دوستای اورتوپدم می گفت : چند تا دلِ شکسته رو اورده بودن معاینه کنه ، طفلکیا ، برا همشون حرف در اورده بودن .

نمی دونم ، دیگه خودت می دونی ، من که میگم بیا دستشو بگیر و ببرش ، بقول قدیمیا : مَهر حلال ، جون آزاد .

امشب برای خودم اسفند دود کنم

چون

با تمامِ بی معرفتی هایم

لحظه ای از فکرم بیرون نمی رود ،

شب های قدر هم نزدیک است

گوش شیطان کَر

من بدون اینکه کاری کنم

احساس خوبی دارم

به سادگی هر چه تمام تر

من همان گمشده ام در غُربت

که تو را می جویم ، می خوانم

من در این کُنجِ فراموشی خود

توی باغِ برهوتِ ذهنم

که به اندازه ی یک غنچه ی نشکفته معمّا دارد

بوی پنهانِ تو را می شنوم ،

من گُلستانِ تو را

نقشی از گوشه ی لبخند خودت می دانم

من تو را می جویم می خوانم

و به زیبایی لبخند تو سوگند به پا می دارم

که تو را در همه ذرات ، عیان می بینم

من به خُرسندیِ تو خُرسندم

من به سرمستی تو سرمستم

من به خود می بالم

که در این وسعت بی حد و حصار

به تو دل خوش دارم

به تو می اندیشم .