| تبليغات | X |
زادگاهم بندر هم کلامم گرما به سخاوتمندی می دهد از سر شوق روزی ام را دریا
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم آذر 1385ساعت 9:32 توسط شریعت |
از دوستانی که اظهار نظر می کنند . ممنونم
+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم آذر 1385ساعت 7:58 توسط شریعت |
سلام دوستان عزیز
به وبلاگ من خوش آمدید . سعی دارم تا در این وبلاگ تعدادی از اشعار خود را که در گرمای طاقت فرسای جنوب و در کنار ساحل آرام خلیج فارس از شهری بندری واقع در خوزستان بنام بندر امام خمینی یا همان سربندر سروده ام را برای ایجاد ارتباط و آگاهی از نقطه نظرات شما دوستان ارائه نمایم . امیدوارم با دل گرمی ها و راهنمایی های شما بتوانم در این راه موفق باشم . از دوستانی که از این وبلاگ دیدن می کنند خواهشمندم حتماٌ نظرات خود را اعلام نمایند . با آرزوی موفقیت برای همه ذوالفقار شریعت
+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم آذر 1385ساعت 9:5 توسط شریعت |
اينك از خاطره ها مي گذرم به سراشيب زوال و به پشت سر خود جاده هايي پر راز كه در آن برق زند چشم سراب فصل پائيز و زمستان دراز و شبيخون زمان مي رسد از پي هم و من از واژة تكرار حيات ترسم از عادت نقطه سر خط ترسم از جوشش يك چشمة خشك كه دو باره نرسد دامن شط بيم روئيدن يك غنچة گل در حصار گلدان در كنار قفس مرغ اسير يا حيات گوهري تن پرور در دل تنگ صدف ته درياي كبير و من از واژة تكرار حيات ترسم از عادت نقطه سر خط
+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم آذر 1385ساعت 9:0 توسط شریعت |
يكي انگار مي گريد .
درون کوچه از شلاق گرم آسای خورشیدی كه از اقصي نقاط عرش مي بارد و هر جنبنده اي را محو مي سازد يكي از ساكنين دائم كوچه كه سايه شاخه اي چند است ؟ يكي آن سوي مي خندد …
+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم آذر 1385ساعت 8:56 توسط شریعت |
در كنار بوسه گاه خشكي و امواج جوينده در جوار خيل بار اندازهاي اشتر دريا در شبي از جنس يلداهاي خواب آور مي كند زخمي هزاران كوه آهن ، پيكر تبدار اين بندر در شبي از جنس يلداها مي كشد فرياد يك ماهي كنار ساحل دريا كه آدمها : تنفس سخت دشوار است در اين درياي بي فردا كدامين تور صيادي ، مرا زينجا كشد بيرون منم آن تن سپار تور مرگ خود دلم خوش نيست ، ديگر جلبكي اينجا نمي رويد هجوم غول آهنگين سيه كرده دل دريا دگر دول سفيد ، آن نو عروس ساحل بندر كه چون بيوه زنان بر سر زده تور سياهي را به طنازي نمي پويد ره و آهنگ غم دارد اگر اين زندگانيست ، من به كام مرگ مي آيم در شبي از جنس يلداها كه در بستر خزيده مردم بندر و دريا از سموم درد خود چون موج مي پيچد و ماهي خوار مرغ خسته را ، ميلي به خوردن نيست كه از صيد غذاي واپسين تا حال بيمار است همان ماهي كه حتي نا اميد از تور صياد است به سنگي مي كند نجواي آخر را : به مناسبت افتتاح منطقه ويژه اقتصادی پتروشيمی بندر امام خمينی
+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم آذر 1385ساعت 8:49 توسط شریعت |
من ترا خواهم خواند به ضيافت سخن پشت انديشة فرسودة يك گور كهن در بر چشمة خشكيدة يك باغ تهي فارغ از طعنة باد و به هنگام طلوع يك صبح كه رسد از پي شبهاي دراز يك فصل من ترا خواهم خواند به ضيافت سخن از پي حركت آهستة هر گام زمان و به هنگامة تعجيل قدمهاي نفس و به دلواپسي حس نهان و به دستار رسولان سوگند كه ترا خواهم خواند به ضيافت سخن و به ديدار كلامي موزون كه از آن نشئه شود ، روح انديشة ما و دهد جان به هر چشمة خشك تا ثمر ، سرزند از باغ تهي و به هر شاخة شك بشكفد چند شكوفه به يقين و به اعجاز الفبا سوگند كه ترا خواهم خواند
+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم آذر 1385ساعت 8:45 توسط شریعت |
توشه ها را بندیم كه فرا سوي زمان حركتي بايد كرد از سرا چشمة عشق به طريق يك رود به سرا منزل درياي حيات بيرقي بايد از الوان بهار و طلوع يك صبح و لب سرخ شقايق در دشت پر نشان از پي ادوار كهن كه سرايد سرمست نغمه اي از دل ديوان بهار و خروشد هر دم كه من از بركه و گندآبة آن الامان مي جويم حركتي بايد كرد از سرا چشمة عشق به طريق يك رود به سرا منزل درياي حيات .
+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم آذر 1385ساعت 8:42 توسط شریعت |
كودك امروز ما كودكِ سر در گُم است كودك بي شيطنت كودكي با كوله باري از غم است آي عمو زنجير باف كودك امروز ما كودك پُر واهمه است كم فروغ و مضطرب كودك پرخاشگر كودك بي حوصله است آي عمو زنجير باف كودك امروز ما نمره هاي بيست را جاي لبخند عروسك هاي خود غافل از شهزاده هاي داستان مي گذارد پُشت هم اين دو غم ، اين سه غم آي عمو زنجير باف كودك امروز ما جاي گربه ، جاي موش جاي كارتون پلنگ صورتي ديده هر شب ، گريه هاي كودكان پا پتي آي عمو زنجير باف كودك امروز ما مي فشارد مشت خود راست كرده پشت خود آي عمو زنجير باف آي عمو زنجير باف كودك امروز ما مي زند فردا زمين جاي توپِ قِل قِلي توپ هاي آتشين آي عمو زنجير باف قفلِ زنجيرت گشا كودك فرداي ماست در كمين سايه ها .
+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم آذر 1385ساعت 14:18 توسط شریعت |
در زمستاني ملال انگيز و سرد در ميانِ خنده هاي تلخِ درد بعد از آن فصل زوال و مردگي بعد از آن ، تكرارها ، سرخوردگي در نشيمن گاهِ خورشيدِ غروب مي نشينم خسته تر از موجِ آب در كنار ساحلش اينجا جنوب در زمستاني كه مي بارد ز ابرش دانه هاي شرم او مي نشينم لخت و عريان بر سرم ، چند تارِ مو نه من نه مرتاضم نه مرغِ مانده در طوفان من به تكرارِ خروشِ موج مي خندم و ساحل را كه مي خندد به تكرار وجود من ، نظاره مي كنم هرشب و من تكرارِ نسل پيش از اينم .
+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم آذر 1385ساعت 14:14 توسط شریعت |
تو روزاي پُر هياهو كه فقط غُصه و درده و هواي قلبِ خسته م گاهي گرمِ گاهي سرده اونجا كه تو گُلدونامون يه درختِ پُرِ خاره به خدا تنفسِ تو بوي باغچة بهاره دخترم ، فقط بدون كه برقِ زيباي نگاهت روشني ها رو مياره و قدم هاي صَبورت روي انتظار سختم گُلِ اميد و ميكاره دخترم ، با تو زمستون برا من ، فصلِ بهاره
+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم آذر 1385ساعت 14:11 توسط شریعت |
وقتي اولين نگاهش ، با نگاهم آشنا شد برا من تولد او ، بهترين لطفِ خدا شد مي دوني تو هر غروبي ، كه فقط غُصه مي بخشه چشماي قشنگش اونجا ، مثِ خورشيد مي درخشه روي انگشتر قلبم ، ً مهساي ً زيباي من بود صورتِ معصوم و پاكش ، هنرِ خداي من بود طفلكي قلبِ شكستَم ، تا كه اخماشو مي ديده ميگه بيچارة مجنون ، برا ليلي چي كشيده مي دوني شيشة عمرم ، توي قلبِ او نشسته بشكنِ قلبش و هركس ، شيشة منو شكسته برا من مُسَكنِ غم ، تو روزاي التهابه توي فقرِ مهربوني ، بهترين طلاي نابهمثِ یه غزل شكفته ، توي شعرِ خاموشِ من
اونكه تا هميشه هستش ، در ميونِ آغوشِ من
+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم آذر 1385ساعت 14:7 توسط شریعت |
بر تو جز نامِ خليجِ فارس ، كي زيبنده بود غير از اين هر نام باشد ، جز براي خنده بود ؟ با توام اي نيلگون ميراثِ ما ، درياي عشق نامِ نيكت كي نيازش مدرك و پرونده بود نقشه ها از روزگارانِ كهن تا عصرِ ما نامِ تو از پارس گيرد ، شيخ گر بيننده بود آنكه نامت را به قومِ پارسان هم خانه كرد ميلِ خالق او بداند ، ورنه كي زاينده بود ؟ گيرم اينك چند شيخِ نفت خوارِ خيره سر بر تو هر نامي گذارد ، هيچ يك پاينده بود ؟ نام كوروش تنگه هاي نيل را برجَسته كرد اين نشان از همّتِ مردانه و جوينده بود نام تو با نام ايران كهن آغشته گشت كي شتر بر روي دريا رهرو و پوينده بود؟ ديشب امواجت به گوشِ ساحلم آرام گفت : غير از اين ، هر نام آيد ، ياوة گوينده بود .
+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم آذر 1385ساعت 13:48 توسط شریعت |
منم فخرِ اين مِلكِ ايرانْ زميــــن چو ماهِ درخشانِ اين سرزميــن به هر زينتي بَسْ من آراستـــــه خداوندِ ميهن ، خداوندِ ديـــن كرانْ تا كرانه به دريــــا زنـــم به لطف و صفا بوسه ي آتشيـن كجا خاكِ ميهن چو من ديده است نزيبد مرا نغمه هاي حزيــــن به دريا گشودم پَر و بالِ خــــود منم بندرِ افتخـــار آفريـــن به صنعت شدم شهره ي اين جهان به انگشترِ كشورمْ چون نگيـن به نامِ خميني (ره) منــم نامـدار كه اين نامِ او از همـه بهتريــن به ايران بســانِ دژِ مُحكمـــم شهيدانِ منْ خود گواهي بر اين همه يكصدا : زنده ايرانْ زمين االا كُرد و لُر ، تُرك و قومِ عرب
+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم آذر 1385ساعت 13:27 توسط شریعت |
