گوش های من می شنوند ، حتی اگر سکوت کنی

احمق !

                حلاج ، روحِ سرکش داشت

                                     جسمش را چرا بر دار کردی ؟

همانگونه که در عنوان وبلاگ « محله ی ما » آمده و آرشیو موجود موید این مساله می باشد - این وبلاگ بمنظور طرح موضوعات ادبی - تاریخی و اجتماعی ایجاد گردیده و به شدت از طرح مسائل سیاسی پرهیز می نماید .یکی از دلایل این تصمیم این است که قصدم ایجاد محیطی آرامش بخش بود تا هر گاه از مسایل  سیاسی یا منطقه ای خسته شدم - اوقاتی را به آرامی در این محیط  بگذرانم .

از آنجاییکه بر خلاف انتظار - پست « مرثیه ای برای ندا » به جای آنکه از  منظر ادبی و اجتماعی نقد شود - بیشتر رنگ و بوی سیاسی به خود گرفته بود و بعضی از دوستان کامنت های تندی را بر علیه یکدیگر می گذاشتند و این موضوع مرا  ناچار  می نمود که علیرغم میلم بعضی از کامنت ها را حذف نمایم و این کار باعث رنجش و گله مندی پاره ای از دوستان شده بود ( هر چند کامنت هایی از این جنس که مستقیماٌ به خودم مربوط می شد را می گذاشتم ).

لذا نهایتاٌ تصمیم به برداشتن پست مذکور گرفتم. تا بیش از این شرمنده دوستان نشوم . به زودی با پستی جدید به روز خواهم شد .

این وبلاگ تنها بخش کوچکی از محیط اطراف ماست .

آهای !

         اتفاق بر جاست

               از سینه ام پایین بیا

                          شُش های من تشنه اند

نه

شانه های مرا

               فراموش کن

                    چیزی برای دیدن

                       چشم های تو ، ندارند

                                       او نخواهد افتاد

 ، مطرح شده بود . چون پاسخ کمی طولانی شد و همچنین این سوال برای خیلی از دوستان نیز

مطرح شده بود ، تصمیم گرفتم پاسخ را تحت یک پست جدید ارایه دهم . سوال ایشان این بود :

چرا اکثر پیامبران از قوم بنی اسراییل یا در نهایت از نژاد سام بوده اند و مثلا در سرخپوست ها

یا سیاه پوستان نه؟

سلام بر شما

هر چند سوالات معقول و اساسی شما در ارتباط مستقیم با موضوع بحث نیست ، ولی یکی از

پرسش های متداول در ذهن بسیاری از دوستان می باشد که بنده از دو منظر پاسخ شما را   

می دهم .

اول از منظر کتاب آسمانی ما مسلمانان ، اینگونه عنوان می شود که : خداوند بهتر می داند که

رسالت خود را در کجا به انجام رساند ، یا اینکه اشاره به این موضوع می نماید که اعراب

قومی بسیار متعصب ، هم نسبت به نژاد خود و هم نسبت به آداب و سنن نیاکانش می باشند .

بنابراین می بایست پیامبر یا پیامبرانی از میانِ خودشان مرسول شوند . ضمن اینکه اشاره به

این موضوع ضروریست که بر اساس عقیده بسیاری از مورخین و صاحب نظران ، ظاهراً بیش

از دو تن از پیامبران از نژاد عرب نبوده اند و ما باقی همانگونه که اشاره نموده اید از قوم بنی

اسراییل می باشند .

و اما منظر دوم که دیدگاه خودم می باشد این است که  چون منطقه خاورمیانه از گذشته های

بسیار دور یکی از مناطق پر جمعیت بوده و همچنین محل تلاقی فرهنگ های اقوام مختلف بوده

و می باشد و نیز اولین پیامبران توحیدی بعد از آدم ابوالبشر(ع) دعوت خود را در این منطقه

آغاز نموده بودند و اینکه دین الهی می بایست به تدریج بر بشر ارائه گردد ، پس نمی توانست

مثلاً فصل اول بعثت در این منطقه و فصل بعدی در شرق دور باشد . بنابراین می توان نتیجه

گرفت که هدف ، تکمیل دین الهی در یک منطقه و سپس ترویج آن به مناطق دیگر بوده است .

کثرت پیامبران بنی اسراییل نیز بدلیل کثرت بهانه جویی های این قوم بوده و این که خداوند می

خواسته با ارسال پیامبران متعدد ،  حجت خود را بر اینان تمام کند . همانگونه که در قرآن کریم

آمده است خداوند در چند مرحله به آنان برتری داده و می دهد .

نکته مهم تر اینکه کثرت پیامبران یک قوم یا نژاد هیچ دلیلی بر برتری یا توجه ویژه باریتعالی

به آن قوم یا نژاد ندارد ، بلکه می تواند دلیلی بر دیر فهمی و دیر پذیری آنان باشد ، و همچین

بیان کننده عمق جهل و گمراهی ایشان  . به همین دلیل است که برای قوم متمدن ایران وجود

یک پیامبر به نام زرتشت کافی بود تا بدون خونریزی یا نیاز به معجزه ، آموزه هایش  مورد

پذیرش اکثریت ایرانیان واقع شود .

و همین خصلت بود که هزاران سال پس از زرتشت باعث شد تا ایرانیان دعوت اسلام که

شباهت های فراوانی به دین باستانیشان داشت را بپذیرند . و من بر خلاف نظر عده ای که

معتقدند اسلام به ضرب شمشیر ، خود را به ایرانیان تحمیل کرد ، معتقدم که اسلام اگر چه به

ضرب شمشیر وارد ایران شد ولی به میل و اراده ی ایرانیان ماندگار شد . دلیل محکمم نیز این

است که در همان زمان که ایرانیان قوم مغلوب محسوب می شدند ، برای احیای هویت ملی خود

ضرب شصت های محکمی به خلفای نژاد پرست نشان دادند . و دیگر اینکه ایرانیان بیش از

سایر اقوام مسلمان توانستند خدمات ارزنده ای را به دین نوپای اسلام ارایه دهند تا جاییکه

چیزی نگذشت که اقوام مسلمان از عرب گرفته تا غیر عرب همه وام دار دانش و علم ایرانیان

تازه  مسلمان شدند و این میسر نمی گردید مگر بر پایه علاقه و باور ایرانیان به دین اسلام .

اکنون مسلمانان با ملیّت های مختلف در سراسر جهان پراکنده اند . آیا اگر پیامبر اسلام غیر

عرب بود ، این دین می توانست در بین اقوام عرب مورد پذیرش واقع شود ؟ ، جواب با توجه

به اشاره خداوند در قرآن کریم به عمق تعصب و اصرار اعراب بر پیروی از آیین و رسوم

پیشینیان خود ، منفی است .

بنابر این متوجه می شویم که گاهی اوقات برای سعادت یک ملت ، یک اشاره کافی است ولی

برای خروج یک ملت از جهل و تباهی ، صدها مناره نا کافی .

به گواه تاریخ ، سرزمین ایران هزاران سال قبل از میلادِ پیامبران یکتاپرستی همچون نوح (ع) ، ابراهیم (ع) ، عیسی (ع) و موسی (ع) ، با عنایت اهورا مزدا و  به لطف آموزه های زرتشت (ع) ، گام در مسیر یکتاپرستی نهاده و با تقسیم جهان به دو قطب روشنی و تاریکی یعنی اهورا مزدا ( خدای یکتا ) و اهرمن (شیطان ) ، قدرت استنباط ، فهم و شعور خود را به رخ دیگر ملل می کشید . در امپراتوری عظیم ایران باستان و به خصوص در دوران هخامنشیان ، به دلیل آزاد بودن افراد در انتخاب مذهب ، ملل مختلفِ تحت سیطره ی این امپراتوری ، آزادانه مذهب خود را انتخاب و بر اساس قوانین فردی آن عمل می کردند . یعنی بر اساس قوانین کشور هیچ فرد یا گروهی به خاطر داشتن دینی غیر از دین رسمی کشور محاکمه یا بازخواست نمی شد .

به همین دلیل همواره ایران پناهگاه امنی برای یکتا پرستان و دگر اندیشان سرزمین های دیگر بوده . وجود مقبره های متعدد در کشور که اکثراً منتسب به پیامبران بنی اسراییل      می باشند ، خود گواهی بر این مدعاست . این پیامبران یا توسط برخی از پادشاهان ایران از بند شرک پرستان رهایی یافته و راهی این دیار شده اند ،  یا خود  پس از ادای تکلیف و بر حسب اقتضای زمان و به منظور دفع خطر ، به این سرزمین هجرت  نموده اند .

 از آنجاییکه میان رسالت این پیامبران الهی و فرامین زرتشت تشابه زیادی وجود داشت ، اینان بدون هیچ گزندی در این سرزمین رسالت خود را ادامه دادند و در نهایت در همین خاک  به ابدیت پیوستند .

از علل دیگر هجرت  این پیامبران به سرزمین ایران ، می توان از وجود پادشاهانی ستم گر در بین النهرین نام برد که معروف ترین آنان بخت النصر سامی نژاد بابلی بود .

 این حاکمان ، اکثرِ این پیام آوران رستگاری را در بند خود کشیده بودند ، پس از پیروزی کورش کبیر بر بابل  و انقراض آن دودمان  ، این پیامبران در بند ، از اسارت رسته و به ایران کوچ کردند ، که بارزترینشان حضرت دانیال نبی (ع) بود . 

در زیر به مقبره هایی اشاره می نمایم که در طول قرون متمادی ، همچون نگینی در دل این خاک مورد احترام مردم مسلمان ایران قرار گرفته و چون سندی معتبر بهترین گواه بر مهرورزی ، یکتاپرستی ، آزادی اندیشه و امنیت اجتماعی در میان ایرانیان و ایران باستان   می باشند .

حضرت سيم (ع) و حضرت لام (ع)

 طبق  باور اهالی سمنان  و همچنين كتيبه موجود ، دو نفر از فرزندان حضرت نوح (ع) به نام هاي سام‌النبي و لام النبي در محلي در 18 كيلومتري شمال شرقي سمنان بر فراز كوه مرتفعي دفن شده‌اند .

حضرت خالد نبي(ع)

نام كامل اين پيامبر، خالد بن سنان عبسي است.  نسب وي به حضرت اسماعيل فرزند ابراهيم (ع) مي‌رسد ، . ايشان دین حضرت عيسي بن مریم (ع)  را تبليغ مي‌كردند. ظاهرا ایشان معاصر انوشيروان بوده و در سرزمين بني‌غطفان زندگي      مي كرده است .
مفسر بزرگ حنفي مذهب، شيخ اسماعيل حقي درباره محل قبر حضرت خالدنبي اشاره مي‌كند كه: قبر خالد نبي در منطقه جرجان( گرگان ) و بربلندي كوهي به نام كوه خدا قرار دارد.

این آرامگاه در اطراف شهرستان کلاله از توابع استان گلستان واقع شده است .

حضرت يوشع (ع)
بر طبق نظر برخي از تاريخ‌نويسان حضرت يوشع توسط كوروش هخامنشی  از اسارت بخت النصر نجات يافت و به ايران آمد .
حضرت يوشع در گورستان تاريخي تخت فولاد اصفهان  در محوطه ای به نام لسان الارض مدفون است .

شعياي نبي (ع)
او از پيامبران بني‌اسرائيل است كه نسبتش به حضرت يعقوب مي‌رسد . ايشان در بيت‌المقدس و قبل از حضرت زكريا به رسالت مبعوث شدند .
آرامگاه شعياي نبي، در اصفهان قرار دارد .
بر جانب شمالي مرقد ، كتيبه‌اي به خط نستعليق از دوره شاه سلطان حسين صفوي موجود است كه اولين مسجد بزرگ ساخته شده در اصفهان را مسجد شعيا معرفي مي كند و نيز حكايت دارد از اينكه مسجد مزبور را ابوالعباس مفتي در دوره خلافت حضرت علي (ع) ساخته  و آلب ارسلان آن را تعمير كرده است .


حجي (ع)

 در تورات نام آن حضرت "حكي" آمده و به معناي "مسرور" است .
وي هم عصر زکریای نبی (ع) و در دوران سلطنت داريوش كبير مي‌زيسته است . مقبره اين پيامبر در همدان قرار دارد .

مردخاي (ع)

مردخاي يكي از بزرگان و يا به قولي يكي از انبياي بني‌اسرائيل است كه در زمان خشايارشاه مي‌زيسته است ، عده ای او را عموی استر همسر خشایارشاه می دانند  و نسبش به حضرت يعقوب مي‌دانند .
مردخاي نقش زيادي در جلوگيري از قتل عام يهوديان در زمان خشايارشا ايفا نمود و به همين دليل نزد يهوديان از جايگاه ويژه‌اي برخوردار است . آرامگاه مردخاي و برادر زاده‌اش استر  در همدان  واقع است .

حضرت حيقوق یا حقبوق (ع)
حيقوق به معني "در آغوش گرفته شده" است. نقل است ایشان در طفوليت به علت مريضي در گذشت و حضرت الياس(ع) او را درآغوش  گرفت و از خداوند حيات و زندگي وي را طلب نمود و او زنده شد.
حيقوق نبي يكي از پيامبران بني اسرائيل و نگهبان معبد سليمان در اورشليم بوده و نامش در عهد عتيق آمده است . وي سالهاي درازي در اسارت بخت النصر بود و پس از فتح بابل به دست كوروش به همراه دانيال نبي (ع)  به ايران آمد. او در همدان اقامت گزيد و پس از فوت در تويسركان مدفون شد .مقبره ایشان  در شهر تويسركان همدان واقع شده است .

قيدار(ع)
حضرت قيدار جد سي‌ام حضرت محمد(ص) است .
در تاريخ يعقوبي آمده است : حضرت اسماعيل دوازده پسر داشت كه بزرگترين آنها حضرت قيدار بود و پس از وفات حضرت اسماعيل ،  او دعوت مردم به یکتاپرستی را عهده دار بود .
مقبره ایشان در استان زنجان شهرستان خدابنده واقع شده است .

اشموئيل( ع)
اين پيامبر هم عصر طالوت و در ارتباط با داستان داوود (ع) و جالوت است .
مقبره این پیامبر در 50 کیلومتری شهر ساوه می باشد  . بر اساس سنگ نوشته ای که در آنجا قرار دارد ، این مکان مورد زیارت ناصرالدین شاه قاجار قرار گرفته است.

سلام (ع)
روایت است که این پیامبر همزمان با اصحاب کهف می زیسته است . از نحوه مهاجرت ایشان به ایران اطلاع دقیقی در دست نیست . مقبره ایشان در شهر قزوین واقع شده است .  در کنار مرقد این پیغمبر قبر سه پیامبر دیگر به نام های ، سلوم (ع)، سهولي (ع) و القيا (ع) وجود دارد که زمان مرگشان متفاوت است .


حضرت دانيال نبي (ع)
او از بنام ترین پیامبران مدفون در ایران می باشد . وی از نسل حضرت داود (ع) بوده که بعثت پیامبر اسلام (ص) را وعده داده است .

آن حضرت که در اسارت بخت النصر بود ، توسط کوروش هخامنشی آزاد شده و با احترام به ایران آورده شد .

آرامگاه آن حضرت در استان خوزستان و شهرستان شوش دانیال واقع شده است .

بقاع متبرکه دیگری نیز بصورت پراکنده وجود دارد که صحت و درستی پاره ای از آنان تایید نشده است . برخی از آنان عبارتند از :

باحزقیل (ع) : پدر دانیال نبی (ع) در شهرستان دزفول .

بابا ولی یا قادر پیغمبر(ع) : واقع در  دهکده باباولی دیلمان .

حضرت جرجیس (ع) : در استان خوزستان – شهرستان شوشتر .  البته احتمال اینکه مقبره ایشان در موصل عراق باشد نیز وجود دارد . در اطراف این بقعه بقاع دیگری نظیر روبین ، حزقیل ، اسحاق ، شمعون ، شعیب ، مردخای و ادریس وجود دارد .

حضرت ارمیای نبی (ع) : در شهرستان خرمشهر .

روبین: در مسیر مشهد مقدس . مرحوم دهخدا او را یکی از دوازده پسر حضرت یعقوب (ع) می داند .

حضرت یونس (ع) : هر چند مقبره این پیامبر در موصل عراق است ، اما در کتاب " فرهنگ آبادی ها و مکان های مذهبی کشور " اشاره ای به مدفن ایشان در گناباد شده است .

حضرت یعقوب (ع) : در حالیکه در پاره ای از کتب از جمله الغدیر آمده است که مدفن این پیامبر در سوریه است امّا در کتاب " فرهنگ آبادی ها و مکان های مذهبی کشور" از مدفن این پیامبر در گرگان نام برده شده است .

حضرت ایوب (ع) : در حوالی تنکابن . ( صحت آن تایید نشده است ).

حضرت صالح (ع) : در شهرستان شوشتر .( صحت آن تایید نشده است ).

حضرت ابراهیم خلیل (ع) : در استان خوزستان – شهرستان سوسنگرد . ( صحت آن تایید نشده است ).

حضرت اسحاق (ع) و اسماعیل (ع) : در حدفاصل شهرستان های دزفول به هفت تپه در استان خوزستان . ( صحت آن تایید نشده است ).

به عقیده اینجانب پاره ای از این بقاع که نسبت آن ها مورد تایید نمی باشد ،   می تواند متعلق به برخی از شخصیت های مذهبی زرتشتی یا غیر مسلمان  باشند که قبل از حمله اعراب مسلمان به ایران در این بقاع دفن شده اند . مریدان آنان بمنظور جلوگیری از تخریب این اماکن توسط سربازان فاتح ، این بقاع را به برخی از انبیاء بنی اسراییل که مورد احترام مسلمانان بودند ، نسبت داده اند . و با این تاکتیک از تخریب این اماکن جلوگیری بعمل آورده اند . بدلیل چندین قرن استیلای خلفای اموی و عباسی بر ایران ، انتساب این بقاع به پاره ای از پیامبران ، در حافظه ی تاریخی مردمان نهادینه شده و دیگر از مدفونین واقعی در این بقاع اطلاعی در دست نیست .

منابع :

1-     فرهنگ آبادی ها و مکان های مذهبی کشور .

2-    بناهای آرامگاهی – پژوهشگاه فرهنگ و هنر اسلامی

3-   آرامگاه در گستره فرهنگ ایرانی – دکتر مهدی غروی

4-   پیامبران سرزمین ما – عباس صالح مدرسه ای

5-   پژوهشی در زندگی پیامبران در ایران – ولی الله فوزی تویسرکانی

6-    شرح احوال حضرت خالد نبی – عبدالرحمن آخوند تنگلی طانا ( ترجمه اقای  موسی جرجانی )

7-   لغت نامه دهخدا

ریزعلی

         اگر درشت بود

                     قطار ، اکنون

                             در ایستگاه برزخ سوت می کشید

او

          وقتی بزرگ شد

                                که برهنه بود

سال 1387 به سر آمد و 1388 قدم در سرنوشت ما گذاشت ، در حالیکه وقایع تلخ و شیرین شان هنوز فکر مرا به خود مشغول کرده است . جمعی از میان ما رفتند و جمعی به ما پیوستند آنانکه که رفتند ، گاه جسم شان را نیز با خود بردند مثل زنده یاد عادل حلبی نژاد عزیز این شاعر و معلّم و مترجم و منتقد و خطاط اهل بندر امام که بارزترینشان بود، بعضی هم رفتند ولی جسم شان هنوز در معرض دید ماست ، شاید به این دلیل که زخم شان همواره در دل ما تازه بماند ، شاعر جوان و خوش ذوق بندر امام آقای ( ک ) بارزترین شان بود ، در چشم نکته بین ایشان ما مشتی پیر و پتال شده ایم فقط به این دلیل که مثلاٌ شاعران جدید مراکش یا اسپانیا یا جاهایی دیگر که به زبانشان آشنا نیستیم را نمی شناسیم و چسبیده ایم به شاعران خودمان . نمی دانم 10 یا 12 سال دیگر که به سن ما رسید باز هم همین نظر را دارد .

دیگر اینکه باران هم به حد نیاز نبارید و من فراموش کردم تا مرثیه ای برای خاک بنویسم . ذوق زده شده بودم چون چند واقعه خوب هم رقم خورده بود . مجوز مجموعه ی جدید شعرم ( واژه های خیس ) صادر شد و در 14 دیماه هم خداوند فرزندی ذکور به جمع ما اضافه کرد که نامش را گذاشتیم ( ایلیا ) .

سال 88 بد شروع نشد ، کمی باران بارید ، انجمن ادبی (کار) وابسته به خانه کارگر را راه اندازی نمودیم که قرار است روزهای دوشنبه از ساعت 18 جلساتش در طبقه ی فوقانی داروخانه ی شبانه روزی بندر امام برگزار شود و تمهیداتی دیده ایم تا بتوانیم میزبان تعدادی از شاعران استان و کشور باشیم ، از طرفی هم دیگر مجبور نباشیم بعضی چهره های فرهنگی نمای فرصت طلب را ببینیم . وبلاگ شب نویس ( بهرام مهتابی عزیز ) هم پس از 11 ماه سکوت به حرف آمد و باعث خرسندی دوستان شد .

با امید به اینکه ادامه ی سال 88 به خبرهای خوش مزیّن گردد ، شعر زیر را به ایلیای عزیزم تقدیم می کنم :

وقتی ، فانوس های انتظار بندر

            قد می کشیدند

                  تا قایق کوچک آمدنت را

                                 به ساحل آغوش خود

                                          با لبخندی به استقبال آیند

تو

در افقِ اشتیاقِ چشم های من

                   پارو زنان

                         می آمدی

                               در حالیکه

                                دو فرشته ی بیم و امید

                                                     در حنجره ات

                                                سرسره بازی می کردند

و از حنجره ی من

              ایلیا شکفت

                   در حالیکه هنوز

                            تا بهار

                                نیمی از زمستان ، مانده بود .

در آستانه ی نوروز باستانی برای تمام مهمانان این وبلاگ آرزوی سالی خوش را دارم .

صداي پاي بهاري

كه مياد اوّل نوروز

دلا مي‌گيرن بهونه

واسه خاطرات ديروز

ميگن عيد ، عيداي كهنه

عيداي بچگيامون

بوي تازگي چه ميكرد

تو خونه ، تو كوچه‌هامون

لباساي تازه و نو

عيدياي جور و واجور

غصّه كي مي‌شد وبالِ

دلاي زنده و پُر شور

عمّه سالِ نو مبارك!

دايي صد سال به اين سالا !

ولي تو دلا مي‌گفتيم :

بده عيدي همي حالا

هواشَم يه جور ديگه بود

صاف و آفتابي و تازه

بازارِ شلوغ كجا بود

اگه بود ، چند تا مغازه

یكي آلوچه ، لواشك

يكی ساندويچ و پپسي

يكي اسباب بازياشو

مي‌گذاشت تو چند تا شانسي

گاهي بارون بهاري

زندگي رو تازه مي‌كرد

ريزش قطره‌هاي آب

باغو پُر آوازه مي‌كرد

ماهياي كوچك و سرخ

توي حوضاي پر از آب

مثِ الان كه نبودن

توي شيشه ، خسته و خواب

كُناراي سرخ و شيرين

روي شاخه‌هاي زيبا

چند تا دمپايي كه مونده

اونجا لاي شاخ و برگا

شباي چارشنبه سوري

آتش و گودال كَني بود

بعدشَم چادر و كاسه

سُنّتِ قاشق زني بود

بيا تا دوباره سازيم

زنده عيداي قديمي

زنده اون سيزده بدرها

زنده حرفاي صميمي

نذاريم كه خواب بمونه

عمو نوروز تو زمستون

نذاريم كه بعد سرما

برسه فصلِ تابستون

                                                                       عیدتان مبارک

تقویم های تشنه ( دکتر داود بیات )

کتابی است در قطع رقعی در 103 صفحه که شامل مجموعه ای از سروده های کلاسیک  بین سال های 1371 تا 1386 شاعر را در بر می گیرد . موضوعات اکثر اشعار این مجموعه را مضامین ارزشی با درون مایه های اجتماعی ، عشق ، آیینی تشکیل می دهد و آنچه بیشتر به چشم می آید تاثیر پذیری شاعر از ادبیات دفاع مقدس است که در اکثر ابیات اشعارش به وضوح قابل فهم است .

دو دستت را به گرمی می فشارم

به پیشت هر چه دارم می گذارم

نگاه سر به زیری دارم امّا

به غیر از یک سبد ترکش چه دارم ؟

یا این : بی تو نگاه چشم دلتنگ تفنگت

            بر چشم لال دست من پیچانده سنگت

رگبار ، کوله پشتی ، تفنگ ، سنگر ، زخم ، و . . . میراث هایی هستند از دوران دفاع مقدس  که در جای جای اشعار این کتاب یافت می شوند .

تسلط شاعر بر واژگان و سعی و تلاشش برای نزدیک تر شدن به زبان حال و بر قراری ارتباط بهتر با مخاطب نیز قابل انکار نیست . برای جناب آقای دکتر داود بیات آرزوی موفقیت می کنم .

و امّا تا آسمان تا خدا ( حاج محمّد علی رستمی )

کتابی است در قطع رقعی در 60 صفحه و با تیراژ 1000 جلد .

این کتاب شامل پاره ای از خاطرات و اشعاری با زبان شیرین آذری و فارسی می باشد . معلم بودن شاعر ، آن هم در پاره ای اوقات در روستاهای محروم ، در نقل خاطرات شیرین بی تاثیر نبوده است . جناب رستمی کتاب را با یاد پدر که عزتش کار کردن بود و آرزویش به اوج رسیدن آغاز می کند و تقدیم می کند این اثر را به دو فرزند عزیزش افشین و نوشین .

اشعار این شاعر نیز که با موضوعات اجتماعی و آیینی عجین گشته ، از سبک کلاسیک و نیمایی پیروی کرده  و از صمیمیت خواصی برخوردار است . بطوریکه خواننده را تشویق به ادامه خواندن می کند . البته این شاعر عزیز نیز مانند هر ایرانی با اصالت به موطن مادری خود عشق می ورزد ، او زادگاهش شهر میانه را به زیبایی به زبان آذری و سپس فارسی به تصویر می کشد و اطلاعات دقیقی را از شرایط جغرافیایی و اقلیمی آن خطه به خواننده ارائه می دهد .( شعر میانا صفحه 33 ) .

و آخرین سروده اش در این کتاب به نام آرمانشهر است ، شهری که هنوز دست یافتن بشر به آن در پرده ای از ابهام است . او این شهر را به زیبایی به تصویر کشیده . تصویری زیبا از یک آرزوی دیرین .

برای وصالِ عزیز هم آرزوی موفقیت دارم . و دوستانی که مایلند این دو کتاب را تهیه کنند ، می توانند به وبلاگ این عزیزان که در بخش پیوندهای وبلاگم هستند ، مراجعه نمایند .

یک شعر کوتاه از خودم :

و بعد از تو

         شعرهای من

                   شکل می گیرد

                                       در غباری از اندوه

موفق باشید و بهروز

ضمنا مجوز جدیدترین مجموعه شعرم ( واژه های خیس ) در نهایت صادر شد و به زودی به بازار کتاب عرضه خواهد شد .

و اما مطلب این پست :

مرا به آتش خشمت نترسان

که در هم بودن ابروانت

ظرف وحشتم را

لبریز می کند