به عمق اندیشه فرو رفته ام

در حالیکه قلمم

در میدان رزم خود

همچون رزمنده ای

که امواج  انفجار

او را رها کرده در ساحل تکلیف

به دور خود می چرخد و می چرخد و می چرخد

و پر است اطراف او زِ مین ، زِ مین ، زِ مین

و از اندیشه که بر می خیزم

پاک کنی را می بینم

به روی میز

که نشسته است در ، کمین ، کمین ، کمین

تو رفتی و کوله بارت

 پر از غیرت بود

و قمقمه ی خالیت

 جرعه جرعه

پر از

 بصیرت بود

بندِ پوتینت را که می بستی

می بردند

کفش های دیگرت را

 چون

غنیمت بود

تو برگ سفیدی بودی

در کتاب عشق

سرخ گشتی

آنجا که فصل دیگرش

 ختم عصمت بود

تفنگ ، گلوله ، تابوت

واژه های شعرهای من

در کتابی که پر از

 نشان حیرت بود

سالها گذشت و امروز

دانستم

که چرا

جنگ

 فصل نعمت بود

نامه ات که رسید

 مچاله بود و سوخته

می گفتند

 برگِ آخر یک

 وصیت بود

         وقتی بیاید

                  در میان صلح بنشیند

و آن دم

          کم سوادی

                  صلح را با « سین » بنویسد

سلاحی ثبت می گردد

                                       و جنگی پیش می آید

به بهانه دوم اردیبهشت روز زمین پاک

در کنار دریا نشسته ام

دومین روز اردیبهشت

در میانِ جنگلِ انبوه از درختان فولاد*

که خمیازه هایشان

تیره می کند

آسمان آبی شهرم را

و به اندازه ای

که دور می کند

پرندگان مهاجر را

به همان اندازه

نزدیک می کند

مهاجرینی را

که می آیند و می روند و می برند

و من در کنار دریا نشسته ام

و به قلاب ماهیگیری ام

که در ماسکِ ماهی خیره مانده به لاشه ی نیمه جان یک فلامینگو

فرو رفته

                            می نگرم

* تاسیسات آهنی منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی

پلکهايم را به تمنا گشوده ام

در مقابل اخم بی کران کوير

اين گستره ی شورِ تهی از شور

در زير بارش اسيد گونه ی ذرات آفتاب

و رقص ديوانه وار خاک

و انتظار می کشم

لبخندی را که شايد

در واپسين لحظات تکرار يک شروع

در انتهای افق

نقش گيرد

و سپس تاريکی

اين نماد وحشت

با نوازشی نسيم گونه

لذت تماشای نواميسش را

به کام پلک هايم بچشاند

و باز به تقاص يک پلک بر هم زدن

اخم بيکرانه ی کوير را

به تحمل بنشينم

در ابتدای روز .

تصویر زندگی

زندگی  رنجی  به کوتاهی  یک  کابوس  است

زندگی  قابی ا ز عکس من  و  توست

من  اگر  یک  دم   از  یاد  تو  غافل نشوم

تو  از  احوالم  اگر   یک  دم   غافل نشوی

تو  اگر سنگ  ، میانِ  رهِ  من  برداری

من  اگر چاهِ  سرِ  راهِ  تو  را  پر  بکنم

نه  تو  در  چاه  ،  فرو می  افتی

نه  من  از سنگ  ، ستم  می  بینم

 زندگی  حاصلِ   جمع ِ   من  و  توست                                                                                                                                                                  

تو را هرگز نباشد  بهره غیر از محنت و رنج

برای قیصر امین پور

کوتاه

به اندازه عمرش

قیصر آن شاعر شیرین سخن اهل جنوب

غزل آخر خود را چه غریبانه سرود

چهره از ما بگرفت و قدمی سوی بهار

با خزان بود مصیبت ، دگر و هیچ نبود

تا بگفتم بنشین و نفسی تازه بکن

جامه پوشید و به یکباره شتابان بدوید

گَردِ راهش که به آرامی به جایش بنشست

شاعری رفت و غزل ، چاکِ گریبان بدرید

بازِ شاهی که به هر شانه نشستن نکند

از سرِ شانه ی او بانگ زد و پرپر رفت

مِلکِ صد میرِ ادب مَطلع خود را بسرود :

وا مصیبت که از این مِلک چرا قیصر رفت ؟

رودِ کارون ، نفس می زد و با خود می گفت :

گرچه مرگش خبری تلخ در این دوران بود

لیک در جمع بپا گشته ی شیرین سخنان

سخنش نیشکر جلگه ی خوزستان بود

                                                            روحش شاد